Rafał Kapler: – Nie powiedziałbym tak. Budowaliśmy ten stadion przez 32-miesiące. Proszę znaleźć podobny stadion, który został wybudowany w takim czasie. Poza tym po drodze pojawiły się kłopoty montażowe po stronie wykonawcy. Pamiętamy historię ze schodami. Z drugiej strony pojawiło się sporo zmian użytkowych, które wprowadziliśmy do projektu i które wprowadzała UEFA. Obiekt powstawał w bardzo trudnych warunkach. Zima 2009/10 to była chyba najbardziej śnieżna zima. Tak przynajmniej sądzi Instytut Meteorologii.

- Ta sławna zima, o której Pan mówi miała nie przeszkodzić w oddaniu inwestycji zgodnie z planem. Sami tak twierdziliście.

- Tak. Mówiliśmy o drugiej zimie, natomiast ta pierwsza zima – tego może Pan nie pamiętać, bo to były początki budowania konstrukcji betonowej – dawała się jednak mocno we znaki. Nie mówię tego po to, żeby tłumaczyć czas trwania budowy. Dalej uważam, że ten czas osiągnęliśmy bardzo dobry. Porównywalny do wielu prostszych stadionów. Przypominam, że w czerwcu ubiegłego roku staliśmy de facto przed alternatywą wyrzucenia wykonawcy i rozpoczęcia od nowa procesu wyłaniania firmy, która by mogła dalej ten stadion budować albo osiągnięcia porozumienia z wykonawcą. Udało się to drugie.

- Problem schodów był wam znany znacznie wcześniej. Jednak dopiero w czerwcu, kiedy nieuchronnie zbliżał termin końca budowy publicznie zaczęliście o tym mówić.

- Nie wszystkie konflikty i nie wszystkie spory na budowie rozwiązuje się w świetle kamer. O ile dobrze pamiętam to w maju dokonaliśmy wpisu do dziennika budowy, nakazującego rozbiórkę tych schodów. Wtedy, gdy sytuacja była już bardzo napięta. Sama wada wyszła na jaw stosunkowo wcześnie – po zimie, kiedy na schodach pojawiły się zacieki z płynu, który nie zdążył zgęstnieć przed zimą. Bez tego problemu, perturbacji przy budowie byłoby na pewno trochę mniej.

- Skąd wziął się termin 30 listopada, deklarowany przez premiera? Dlaczego nie przyjęliście bardziej bezpiecznej daty, np. luty 2012 roku?

- Protokół zakończenia robót złożono 29 listopada. 16 grudnia uzyskaliśmy pozwolenie na użytkowanie obiektu. Premier się nie mylił. Termin został dotrzymany z wyłączeniem płyty boiska, której projekt został zmieniony na życzenie NCS-u. Nie mieliśmy takiej perspektywy, która by nas goniła. Dopiero 11 lutego jest mecz o Superpuchar, a pod koniec miesiąca mecz Polski z Portugalią. Także nie trzeba było wcześniej układać murawy za wszelką cenę. Nie było takiej potrzeby.

- Przytoczę kilka cytatów: „Moi rozmówcy dawali gwarancję, że jest to termin realistyczny i bezpieczny. 30 listopada wtedy nastąpi zakończenie wszystkich prac związanych z tą inwestycją. Data wiarygodna” – to dokładne słowa premiera z czerwca 2011 roku. Ówczesny minister sportu Adam Giersz mówił, że pod koniec listopada stadion zostanie oddany pod klucz. A Pan w wywiadzie dla Newsweeka we wrześniu twierdził, że „wszystko co jest związane z używaniem stadionu do imprez masowych musi być gotowe do 29 listopada”.

- Stadion był gotowy, bo dostaliśmy pozwolenie na użytkowanie 16 grudnia.

- Częściowe pozwolenie.

- Z wyłączeniem płyty. Bądźmy precyzyjni. Płyta została wyłączona na nasze życzenie. To jest zmiana, która będzie służyła temu stadionowi przez 50 lat. W międzyczasie od listopada do teraz używaliśmy wszystkich pomieszczeń, które można było używać.

- 30 listopada to data wymyślona na potrzeby kampanii wyborczej?

- Nie mam pojęcia jakimi prawami rządzi się kampania. Jak to wygląda ze strony polityki. Ja prowadziłem negocjacje z wykonawcą dotyczące tego terminu. Wykonawca deklarował nawet wcześniejszą datę. Wybraliśmy taką, która wszystkim nam wydawała się bezpieczna.

- Widzi Pan w ogóle jakiekolwiek błędy popełnione przez Narodowe Centrum Sportu w trakcie realizacji tej inwestycji?

- Na początku byłem przekonany, że termin kontraktowy będzie oznaczał faktycznie koniec budowy. To absolutnie mój błąd. Muszę przyznać, że stopień skomplikowania tej budowy przekroczył nasze najśmielsze oczekiwania, podobnie jak generalnego wykonawcy. Koordynacja tej inwestycji w pewnym momencie przerosła jego siły.

- A wasze?

- Nasze nie. Po naszej stronie mamy tak doświadczony zespół osób, które budowały ten stadion i nadzorowały jego uruchomienie, że w żadnym momencie nie miałem wrażenia, że to przerosło nasze siły. Trudno jest mi wymienić taką jedną przyczynę, moment w którym się poślizgnęliśmy. Powtórzę tylko, że największym błędem była wiara w to, że ten kontrakt może się ziścić w 24-y miesiące. A przecież żaden stadion w Polsce nie został zbudowany w takim czasie. Czas budowy Wrocławia czy Gdańska…

- W obu przypadkach jest krótszy.

- Nie oceniłbym tak, że jest krótszy.

- Na stronie internetowej prowadzonej przez NCS jest informacja o rozpoczęciu budowy stadionu w październiku 2008 roku. Ale dobrze możemy liczyć od daty rozpoczęcia II etapu.

- I etap nie był tak naprawdę budową stadionu. Budowaliśmy 32 miesiące. Wrocław budował od stycznia…

- Kwietnia 2009 roku.

- Od kwietnia 2009 do września 2011. Gdańsk…

- Gdańsk mieści się w podobnym przedziale.

- Ok. Stadion Narodowy to inwestycja nieporównywalna z żadną inną. Na pewno czas realizacji inwestycji był krótszy, niż obiektu w Kapsztadzie (przyp. red. – stadion Green Point Stadium w Kapsztadzie powstał w 33 miesiące; 03.2007-12.2009). Ja z tego czasu budowy, który osiągneliśmy, po tych wszystkich perturbacjach, jestem bardzo zadowolony.

- Z PR-u i propagandy sukcesu głoszonej przez NCS pewnie też. W ostatnich kilkunastu tygodniach słyszę tylko o tym, że wszystko przebiega szybko, w rekordowym tempie i na ogromną, nieporównywalną z niczym skalę.

- Jeżeli wokół stadionu jest dużo PR-u i mówiliśmy dużo o sukcesie, to bardzo dobrze, bo naprawdę dużo tych sukcesów po drodze było. Ludzie budujący ten stadion naprawdę osiągnęli sporo sukcesów. Robili to w niesprzyjających warunkach, w krótkim czasie. Bardzo ważne jest poczucie wspólnoty i dumy wśród tych co budują. Cieszyliśmy się więc z każdego etapu, który udało nam się zakończyć.

- Z jednej strony słychać było o kolejnych przekładanych datach otwarcia czy też oddania stadionu do użytku i robienia wszystkiego na ostatnią chwilę, z drugiej o sukcesach, wielkich dniach itp. Według Pana wszystko tutaj gra?

- A co ma nie grać?

- Nie dotrzymujecie terminów, oddajecie inwestycję w częściach a zachowujecie się jakby było odwrotnie.

- Był jeden termin, w którym przewidywaliśmy zakończenie budowy – 30 czerwca. W tym terminie nie udało się tego zrobić z powodów, o których powszechnie wiadomo. Nie chce teraz do tego wracać. Sytuacja dotyczyła spraw montażowych i relacji z wykonawcą. Kiedyś przyjdzie czas, że o tym opowiem w szczegółach, ale jeszcze nie teraz. Dla mnie osobistym rozczarowaniem było to, że nie mogłem oddać tego stadionu do użytkowania w lecie ubiegłego roku. Potem był drugi termin 29 listopada, który, z wyłączeniem płyty głównej, dotrzymaliśmy.

- Ile osób zajmuje się PR-em w Narodowym Centrum Sportu?

- Informowanie o tym co robi spółka należy do kompetencji rzecznika prasowego Darii Kulińskiej. Daria bardzo mocno wspierała mnie i spółkę w tych najtrudniejszych momentach, kiedy zainteresowanie stadionem było gigantyczne. Poza nią jest jedna osoba, która zajmuje się stroną internetową i jeszcze jedna, odpowiedzialna za bieżącą obsługę mediów. Nie wynajmujemy żadnej agencji PR-owej.

- Były premie dla członków zarządu NCS-u za grudniowe pozwolenie na użytkowanie stadionu?

- Nie. Żadnych premii zarząd NCS-u na razie nie otrzymał.

- A po ukończeniu stadionu?

- Są przewidziane premie.

Słowa Pawła Grasia o ogromnym zainteresowaniu stronami rządowymi w obliczu ich zablokowania dobrze ilustrują stosunek miłościwie nam panujących do opinii publicznej. Dołożyć do tego dzisiejszą wypowiedź Michała Boniego „ACTA nic nie zmienia w polskim prawie”, Bogdana Zdrojewskiego o urządzeniu konsultacji „żeby wszyscy, którzy poczuli się zaniepokojeni, z tego zaniepokojenia wyszli” i Rafała Grupińskiego, który zrzucił odpowiedzialność na internautów – mamy kompletny obraz.

W pewnym sensie swoją ACTA miało też dzisiaj Narodowe Centrum Sportu. Strażacy nie zajęli żadnego stanowiska, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie wydał pozwolenia na użytkowanie CAŁEGO obiektu, a miasto nie zgodziło się na przeprowadzenie imprezy otwarcia („Oto jestem”). Oczywiście wszystko to nie ma większego znaczenia, bo wydanie pozwolenia to tylko kwestia dni (wszystkie strony są tym zainteresowane, w końcu to naczynia połączone). Jednak w przypadku każdego „kryzysu” pojawiają się niewygodne pytania. I takie też padały.

NCS i Rafał Kapler poradzili sobie z nimi świetnie, chociaż do absurdalnych słów Grasia droga jeszcze daleka. Dziś w Faktach prezes Kapler wyjaśniał, że „łącznie czas budowy narodowego jest krótszy, niż innych stadionów w kraju”, co więcej „na narodowym może wszystko jest robione do ostatniej chwili, ale tak jest w przypadku większości obiektów sportowych”.

Interesujące. Oni dali ciała, my też mamy do tego święte prawo. Przecież to właściwie normalka. Tak jest „w przypadku większości obiektów sportowych” i tyle! Nieunikniona konieczność dziejów. Muszą być opóźnienia a przy nich wielokrotne zapewnianie, że budowa idzie zgodnie z planem. Musi być wprowadzanie opinii publicznej w błąd i rozmywanie odpowiedzialności. Muszą być pozorne zmiany (np. tzw. lidera konsorcjum) i histeria absolutnie nieuzasadniona, żeby zacytować premiera. Tak jest „w przypadku większości obiektów sportowych” i tyle!

PS. rozpoczęcie budowy Stadionu Narodowego – X. 2008 r. (stadionnarodowy.org.pl), stadionu w Gdańsku – XII. 2008 r. (www.2012.org.pl) i stadionu we Wrocławiu – IV. 2009 r. (gazetawroclawska.pl); nawet jeśli dla SN przyjąć datę rozpoczęcia II etapu – V. 2009 r. to i tak niewiele to panu Kaplerowi pomoże.

Mydlenie oczu trwa. NCS twierdzi, że stadion (polecam wypowiedź Rafała Kaplera, prezesa NCS, o „wielkim dniu” i „najważniejszym dokumencie”). Ministerstwo Sportu również nie kwapi się, aby napomknąć, że ów zgoda jest tylko częściowa („W dniu 16 grudnia br., na Stadionie Narodowym w Warszawie odbyło się przekazanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. W uroczystości wzięli udział m.in. Minister Sportu i Turystyki Joanna Mucha, Wojewoda Mazowiecki Jacek Kozłowski oraz prezes Zarządu Narodowego Centrum Sportu Rafał Kapler„). Sukces odtrąbiony a i premie też pewnie wzięte (za uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, oczywiście). Nic, tylko bić brawo. Znowu udało się wszystkich oszukać.

Andrzej Tkacz – „Odszedłem bez żalu” (STYCZEŃ 2008)

PK: – Jeżeli miałbym wytypować przed sezonem trenerów, którzy pożegnają się z pracą w trakcie obecnych rozgrywek, to pewnie znalazłby się Pan w tym gronie.

AT: – Nie dziwię się. Miałem świadomość, że mogę nie skończyć tego sezonu w Polonii. Zresztą już przed nim nie do końca było wiadomo czy zostanę czy nie. Prezesowa miała dylemat czy podpisać ze mną umowę.

PK: – Właśnie ten fakt poddawał Pana przetrwanie na stanowisku w wątpliwość.

AT: – Nie ma co ukrywać, że później czekano tylko na właściwy moment, żeby mnie zwolnić. Problem polegał na tym, że zespół spisywał się naprawdę dobrze. Ja te punkty, które zdobywaliśmy na wyjazdach, wziąłbym w ciemno przed rozpoczęciem rozgrywek. Przecież to, że my wygraliśmy rywalizację w finale play-off, będąc zupełnie amatorską drużyną, to był jakiś cud. I nagle jesteśmy w PLH. Proszę realnie spojrzeć na poziom umiejętności tego zespołu i porównać go z innymi w tej klasie rozgrywkowej. Pani prezes mówiła o awansie do szóstki, ale ona nie zna się na hokeju. Zresztą ja nie wiem czy ona się na czymkolwiek zna. To było oczywiste, że po dwóch rundach tabela ułoży się według siły poszczególnych zespołów, a nas na więcej, niż ósmą lokatę nie było po prostu stać. Jak odchodziłem mieliśmy trzy punkty straty do Sanoka.

PK: - …i osiem porażek z rzędu.

AT: – Zgadza się, ale proszę zobaczyć co się dalej stało. Wygrana z Gdańskiem, Sanokiem i…

PK: – Niektórzy zawodnicy zarzucali Panu stawianie na „swoich”. Innym zarzutem był brak podejmowania ryzyka w decydujących minutach spotkań.

AT: – Głupstwa jakieś. Przecież w tym zespole każdy musiał grać, bo nie było alternatywy. Przed sezonem odeszli ci gracze, którzy się nie nadawali. Dla przykładu Adrian Krzysztofik ledwo się łapie teraz w składzie GKS Katowice, więc bądźmy poważni. Niektórzy chcieli się po prostu za wszelką cenę utrzymać w tym zespole i dalej bawić w amatorkę. Jak ściągałem młodych zawodników to były pytania – „a po co nam oni ?”. Jeżeli chodzi o ten drugi zarzut to jeżeli zespół nie był w stanie wykorzystać podwójnych przewag w trakcie spotkania i przegrywał pod koniec dwoma, trzema bramkami, nie było sensu ściągać bramkarza.

PK: – Uściskaliście się serdecznie na koniec z panią Brabańską?

AT: – Podaliśmy sobie ręce i to wszystko. Odszedłem bez żalu, mając dosyć tego chorego układu z prezesową i jej kochasiem. Nie może być tak, że jakiś Czech, którego umiejętności są na poziomie tamtejszej trzeciej ligi będzie rządził w polskim klubie. Dlaczego odszedł Marek Stebnicki ? Pojawiając się w Polonii nie znał tego układu, ale szybko się zorientował jak sprawy wyglądają. To jest długa historia. Swego czasu chcieliśmy z Adamem Frasem sprowadzić do Bytomia tego szwedzkiego bramkarza z Opola (Daniel Lundin – przyp. aut.), ale nic z tego nie wyszło. Powiem tylko tyle, że zajmowałby dwa miejsca, więc któryś z innych graczy musiałby opuścić zespół. W kolejce do odejścia pierwszym był Tokoš i ona (pani prezes – przyp. aut.) dobrze o tym wiedziała.

PK: – Czytałem wypowiedź pani Brabańskiej, która zapewniała, że jej życie prywatne nie ma żadnego wpływu na zawodowe.

AT: – Mówić można wiele. Pamiętam jak mi zarzuciła, że jej kochaś nie strzela bramek, bo ja go stresuję (śmiech). Dlatego w tym sezonie w ogóle się nie odzywałem. Ta kobieta robi wszystko, żeby zatrzymać go w klubie – on musi grać i koniec. To jest chore! Czasami się dziwiłem jak ci ludzie tam mogą na to patrzeć i pozwalać. Zawodnicy byli z prezesami na „ty” i potem myśleli, że będą rządzić. Wybrali ją na prezesa, bo myśleli, że będą jakieś korzyści finansowe. Ona nic nie przyniosła do Polonii. 5 tys. zł dostaje od firmy matki z czego tysiąc idzie do klubu, a 4 tys. zł dla Tokoša, który jest na jej utrzymaniu. Mówi potem, że nie ma pieniędzy, bo prezydent nie daje, a prawda jest taka, że miasto wspiera klub tyle, ile tylko może.

PK: – Kobieta-prezes przyciąga uwagę mediów, więc klub też na tym korzysta.

AT: – I to jest właśnie istota sprawy. Szybko przejrzałem jej miłość do Polonii. Tu chodzi tylko o budowanie wizerunku swojej firmy oraz swojego. Lansowanie się, popularność w mediach. I o Tokoša. Nic więcej.

PK: – Cięty jest Pan na tego Tokoša.

AT: – Dobrze podam fakty. Sierpień, okres przygotowawczy. Dostaję wiadomość od Pani Prezes, że wybiera się z Tokošem do Warszawy na jakąś wystawę, gdzie będą promować hokej (śmiech). Miał wrócić po trzech dniach, ale promowanie przedłużyło się do dziesięciu. Na inaugurację z Podhalem złapał jakąś kontuzję. Wszyscy się z tego śmialiśmy. Przyniósł potem jakieś zdjęcie rentgenowskie. Masażysta powiedział, że zdjęcie wskazuje na kontuzję, która powinna go wykluczyć przynajmniej na trzy miesiące. Dalej. Jechaliśmy do Czech. Przychodzi do mnie prezesowa i mówi, że Petr ma anginę i będzie miał wycinane migdałki. Po 4 dniach dowiaduje się, że on jest w Czechach. 23 grudnia była ostatnia kolejka przed świętami. Dzień wcześniej oboje wybrali się na Karaiby, czy gdzie tam ona ma dom. Tokoš wrócił 3 stycznia. Tu jedynym rozwiązaniem jest dymisja pani prezes.

PK: – Pozostałym zawodnikom to nie przeszkadza?

AT: – W sumie to ja ich do końca nie rozumiem. W każdej innej drużynie taki człowiek nie byłby w ogóle tolerowany. Może im jest tak wygodnie. Miałem czasami wrażenie, że jakby spadli to też im by to nie przeszkadzało. Ściagnęliby z powrotem do zespołu starych kolegów i znowu byłaby zabawa. Jak ja byłem to się jeszcze trochę bali. Teraz mnie nie ma – mogą pić i palić jeśli uważają, że to im pomoże. Wiem, że już się pojawiły takie problemy.

- Głównym powodem zwolnienia były, nazwijmy to, przyczyny ekonomiczne, a konkretnie relacje między kosztami zatrudnienia jaki ponosił związek a efektami pracy szkoleniowca, które nie były pozytywne.

Trzynaście tysięcy złotych to nie jest aż tak duża pensja. Inni mogą chcieć znacznie więcej.

- Nie jest, ale mamy kryzys ekonomiczny i on też się przekłada na nasze finanse. Z drugiej strony trzeba sobie zdawać sprawę, ze przy zatrudnianiu trenera z zagranicy istotne są efekty jego pracy a tutaj trener Ekroth nie mógł się niczym pozytywnym pochwalić.

Według menedżera zespołu, Mariusza Czerkawskiego, drużyna narodowa zrobiła postępy.

- Ja bym to ujął w ten sposób: być może Mariusz Czerkawski myślał o konkretnych momentach gry. Faktycznie było kilka dobrych momentów i takie aspekty widzieliśmy. My to doceniamy. Rezultaty były jednak negatywne.

Strasznie ciężko było ustalić jakimi dokumentami potwierdzającymi swoją wiedzę szkoleniową dysponuje Ekroth. Rozwiąże Pan tę zagadkę?

- W Szwecji obowiązują inne zasady kształcenia i oceny trenerów. Tam nie ma żadnej akademii wychowania fizycznego czy uniwersytetu, obowiązują tylko kursy dla byłych zawodników. Są to kursy kilkudniowe i takie wykształcenie, jeśli tak można to nazwać, ma trener Ekroth. Nie jest to kompatybilne z naszymi standardami a zwłaszcza z wymogami, które stawia nam Ministerstwo Sportu.

To dlaczego w ogóle został zatrudniony?

- Taka była potrzeba chwili. Nie chcę się wypowiadać na ten temat, ponieważ mnie w tym czasie w związku nie było.

To może wróćmy do początku. Ile wspólnego ze zwolnieniem Ekrotha mają pieniądze, a ile wykształcenie… a właściwie jego brak?

- Głównie chodzi o aspekt finansowy, ale też o relacje miedzy wynikami i wykształceniem.

W  treści oficjalnej informacji o rozstaniu się z Ekrothem nie wyklucza się jego powrotu. Rzeczywiście rozważacie taki scenariusz?

- Teoretycznie taka możliwość istnieje, ale w mojej prywatnej opinii, tylko teoretycznie.

Kto będzie nowym trenerem?

- Postaramy sie jak najszybciej rozpisać konkurs, oczekujemy na kandydatów nie tylko z Polski.

Jesteście w stanie w tej chwili płacić 13 tys. miesięcznie innemu trenerowi?

- To wszystko zależy od kwalifikacji, jeśli będą spełniać nasze wymagania, a do tego zostaną poparte określoną karierą zawodową, to wtedy tak.

Lata płyną, a człowiek ciągle łapie się na naiwności. Naiwnym trzeba było być, aby myśleć że przyjęcie toruńskiej oferty przez Tolvanena to jakiś cudowny przypadek. Te mogą mieć miejsce, ale na lodzie. Niemniej jednak podniecenie miejscowych działaczy, niestrudzonych w próbach zDELowania klubu, osiągnęło apogeum. Bo oto nagle po latach przemilczanych przez otoczenie porażek, bijącej w oczy niekompetencji i zupełnie oderwanego od rzeczywistości myślenia, coś im się udało. Oni w to głęboko wierzyli, a ta wiara miała aksjologiczne uzasadnienie w światku, w którym samokrytyka była jak utopia. Nigdy nie istniała.

Zaślepieni wiarą mędrcy niesieni na fińskiej fali z wszechwiedzących obserwatorów z aspiracjami do dyrygowania, zmienili się w miłosiernych baranków. Nagle przestała być problemem gra trzema piątkami, przestało być problemem odsuwanie najmniej doświadczonych zawodników od składu, a wreszcie same wyniki – 0:5 z Tychami, 0:6 z Nowym Targiem, 3:7 z Jastrzębiem itd. Ale co tam wyniki, przecież „poprawił się styl gry”. To były naprawdę przepiękne porażki.

Tolvanen szybko się pogubił. Swoim rodakom pozwalał na wszystko, a ci skrzętnie z tego korzystali, odwiedzając toruńskie kluby częściej, niż ich właściciele. Wiedział, że przychodzą po nocnych imprezach na treningi. Co zrobił? Nic. Pełna akceptacja. Stąd też Fińscy zawodnicy szybko podzielili los tych nowotarskich sprzed dekady. Z czasem, gdyby nie numery i nazwiska na koszulkach, można byłoby mieć problemy z odróżnieniem ich od reszty.

Nikt jednak nie pytał, nikt nie zamierzał rozliczać. Wręcz przeciwnie, wyrażono pragnienie dalszej współpracy. Szkoda, że go nie zrealizowano. Letnie przygotowania mogłyby być ciekawym doświadczeniem. A tak przekonają się o tym tylko sympatycy węgierskiego klubu. Fin może być jednak pewien, że jedną rzecz po sobie pozostawił. Żucie tytoniu to nowy zwyczaj w szatni. Tylko nie jestem do końca przekonany czy można byłoby nazwać to wyzwaniem.

Czechy – Finlandia 3:2 (1:1, 0:0, 2:1)

1:0 – Petr Kumstát – Tomáš Skuhravý – Vladimír Sičák (2:35) ; 5/4 (k. Pyörälä)
1:1 – Teemu Aalto – Jarkko Imonen (03:55)
2:1 – Tomáš Rolinek – Leoš Čermák – Josef Melichar (40:41) ; 5/4 (k. Santala)
2:2 – Janne Pesonen – Tommi Santala (50:09) ;
3:2 – Jan Marek (58:09) ; rzut karny

Strzały: 27 (14:8:5) – 31 (9:7:15)
Kary: 18 min – 10 min
Widzów: 6 643
Sędziowie: Ulf Rönnmark (gł./SWE); Jussi Terho (FIN), Mikko Kekäläinen (FIN)

Czechy: Duba (M. Hnilička n/g) – Čáslava (2), Hrabal (2); Varaďa, Marek, Irgl – Melichar, F. Novák (2); Rolinek, J. Straka, Melichar – Blaťák, Krstev (4); Tomica (2), Červenka, Bednář – Zíb (4), Sičák; Netík, Skuhravý (2), Kumstát

I trener: Alois Hadamczik; II trener: Josef Paleček

Finlandia: A. Niemi (Markkanen n/g) – Saravo (2), Laamanen; Pyörälä (2), Hahl, Hentunen – Niinimaa, Väänänen; Pesonen, Santala (2), Leino – Laatikainen, Aalto; Laaksonen (2), Immonen, Koivisto – A.J. Niemi, Puistola; Pirnes, Pakaslahti (2), Rita

I trener: Doug Shedden; asystenci: Jukka Jalonen, Timo Lehkonen

Szwecja – Rosja 1:3 (1:2, 0:0, 0:1)

0:1 – Sergei Zinoviev – Sergei Mozyakin – Vladimir Antipov (06:49) ; 5/4 (k. Berglund)
1:1 – Kenny Jönsson – Fredrik Warg – Nils Ekman (11:18)
1:2 – Aleksei Tereschenko – Fedor Fedorov – Dmitri Afanasenkov (13:31)
1:3 – Evgeni Medvedev – Aleksei Simakov – Fedor – Fedorov (54:00)

Strzały: 30 (13:8:9) – 24 (6:9:9)
Kary: 14 min – 16 min
Widzów: 7 038
Sędziowie: Vladimír Šindler (gł./CZE); Christian Jönsson (SWE), Fredrik Carlman (SWE)

Szwecja: Liv (Enroth n/g) – K. Jönsson (4), Åkerman; Ekman (2), Warg, Videll – Hållberg (2), Tjörnqvist; Ledin, Nordquist, Kahnberg – F. Lindgren, S. Lindström (2); Berglund (2), J. Andersson, Hörnqvist – A. Holmqvist, J. Sandström; Mårtensson (2), Wallin, Wienhandl

Rosja: A. Eremenko (Yachanov n/g) – V. Proshkin (4), Il. Nikulin; Mozyakin, Zinoviev, V. Antipov – Peretyagin (2), Atyushov; Timo. Shishkanov, Nepryaev (2), N. Kulemin – Kuteikin (2), A. Belov (2); Afanasenkov, A. Tereschenko, F. Fedorov (2) – E. Medvedev (2), K. Korneev; O. Saprykin, Kuryanov, A. Simakov

I trener: Vyacheslav Bykov; II trener: Igor Zacharkin

===================================================================================

Szwecja – Czechy 4:2 (1:0, 1:1, 2:1)

1:0 – Daniel Fernholm – Andreas Homqvist – Rickard Wallin (08:18) ; 5/4 (k. Červenka)
1:1 – Leoš Čermák – Josef Straka – Josef Melichar (22:04)
2:1 – Andreas Holmqvist – Tony Mårtensson – Rickard Wallin (33:57) ; 5/4 (k. Rolinek)
3:1 – Tony Mårtensson – Rickard Wallin – Andreas Holmqvist (42:54)
3:2 – Tomáš Rolinek – Václav Varaďa – Jan Marek (45:41) ; 5/4 (k. F. Lindgren)
4:2 – Christian Berglund – Johan Andersson (56:19)

Strzały: 35 (9:17:9) – 32 (11:14:7)
Kary: 16 min – 16 min
Widzów: 7 105
Sędziowie: Jari Levonen (gł./FIN); Stefan Fonselius (FIN), Antti Orelma (FIN)

Szwecja: Enroth (Liv n/g) – K. Jönsson, Åkerman (2); Ekman, Warg, Videll – F. Lindgren (2), S. Lindström (4); Berglund, J. Andersson (2), Hörnqvist (2) – Hållberg, Tjärnqvist (2); Ledin, Nordqvist, Kahnberg – Fernholm, A. Holmqvist; Mårtensson, Wallin (2), Weinhandl

I trener: Bengt-Åke Gustafsson; II trener: Roger Rönnberg

Czechy: Duba (M. Hnilička n/g) – Melichar (2), Hrabal; Varaďa (2), Marek (2), Irgl – Blaťák, Krstev; Tomica, Červenka (2), Bednář – Zíb (4), Sičák; Rolinek (2), J. Straka, Čermák oraz F. Novák, Netík (2), Skuhravý, Kumstát

I trener: Alois Hadamczik; II trener: Josef Paleček

Finlandia – Rosja 2:1 (0:0, 1:0, 1:1)

1:0 – Antti Laaksonen – Toni Koivisto (27:54)
2:0 – Toni Koivisto (41:26)
2:1 – Oleg Saprykin – Aleksei Simakov (51:11)

Strzały: 26 (10:12:4) – 33 (11:8:14)
Kary: 14 min (w tym 2 tech. – 40 min (w tym 10 dla F. Fedorova i 20 dla E. Medvedeva)
Widzów: 11 702
Sędziowie: Ulf Rönnmark (gł./SWE); Mikko Kekäläinen (FIN), Jouni Saukkonen (FIN)

Finlandia: Markkanen (A. Niemi n/g) – Saravo (2), Laamanen; Pyörälä, Hahl, Hentunen – Niinimaa (2), Väänänen; Pesonen, Santala, Leino – Laatikainen, Aalto; Koivisto, Immonen, Laaksonen (2) – A.J. Niemi, Puistola (2); Osala, Pirnes (4), Rita

I trener: Doug Shedden; asystenci: Jukka Jalonen, Timo Lehkonen

Rosja: Yachanov (A. Eremenko n/g) – V. Proshkin, Il. Nikulin; Mozyakin (2), Zinoviev, V. Antipov – Peretyagin, Atyushov (2); Timo. Shishkanov, Nepryaev, N. Kulemin – Kuteikin (2), A. Belov (2); Afanasenkov, A. Tereschenko, F. Fedorov (2+10) – E. Medvedev (20), K. Korneev; O. Saprykin, Kuryanov, A. Simakov

I trener: Vyacheslav Bykov; II trener: Igor Zacharkin

===================================================================================

Rosja – Czechy 4:1 (1:0, 1:1, 2:0)

1:0 – Fedor Fedorov – Dmitri Afanasenkov (00:46)
2:0 – Vitaly Proshkin – Ilya Nikulin – Sergei Mozyakin (20:38) ; 5/4 (k. Blaťák)
2:1 – Zbyněk Irgl – Filip Novák (36:57)
3:1 – Timofei Shishkanov – Ivan Nepryaev – Nikolai Kulemin (49:12)
4:1 – Oleg Saprykin – Konstantin Korneev – Anton Kuryanov (53:30) ; 5/4 (k. Bednář)

Strzały: 22 (7:6:9) – 43 (10:22:11)
Kary: 16 min – 12 min
Widzów: 6 159
Sędziowie: Sami Partanen (gł./FIN); Jouni Saukkonen (FIN), Jussi Terho (FIN)

Rosja: A. Eremenko (Yachanov n/g) – V. Proshkin, Il. Nikulin; Mozyakin, Zinoviev, V. Antipov – Peretyagin, Atyushov; Timo. Shishkanov, Nepryaev, N. Kulemin – Kuteikin, A. Belov; Afanasenkov, A. Tereschenko, F. Fedorov – E. Medvedev, K. Korneev; O. Saprykin, Kuryanov, A. Simakov

I trener: Vyacheslav Bykov; II trener: Igor Zacharkin

Czechy: Hnilička (Duba n/g) – Melichar, F. Novák; Varaďa, Marek, Bednář – Sičák, Hrabal; Rolinek, J. Straka, Čermák – Krstev, Hrabal; Hřebejk, Červenka, Irgl – Zíb, Blaťák; Netík, Skuhravý, Kumstát
I trener: Alois Hadamczik; II trener: Josef Paleček

Finlandia – Szwecja 0:1 (0:0, 0:0, 0:1)

0:1 – Nils Ekman – Linus Videll (43.43)

Strzały: 18 (8:8:2) – 26 (6:10:10)
Kary: 8 min – 8 min
Widzów: 10 011
Sędziowie: Aleksandr Polyakov (gł./RUS); Stefan Fonselius (FIN), Antti Orelma (FIN)

Finlandia: Markkanen (A. Niemi n/g) – Saravo (2), Laamanen; Hentunen (2), Hahl, Pyörälä – Väänänen (2), Niinimaa; Leino, Santala, Pesonen – Aalto (2), Laatikainen; Koivisto, Immonen, Laaksonen – Puistola, A.J. Niemi; Rita, Pirnes, Osala

I trener: Doug Shedden; asystenci: Jukka Jalonen, Timo Lehkonen

Szwecja: Liv (Enroth n/g) – K. Jönsson, Åkerman; Videll, Warg (2), Ekman – F. Lindgren, S. Lindström (2); Berglund, J. Andersson, Hörnqvist (2) – A. Holmqvist, Fernholm; Mårtensson, Wallin (2), Weinhandl oraz Hållberg, Ledin, Nordquist

I trener: Bengt-Åke Gustafsson; II trener: Roger Rönnberg

LP	Drużyna	M	Z	R	P	Bramki	Pkt
1	Rosja	3	2	0	1	8-4	6
2	Szwecja	3	2	0	1	6-5	6
3	Czechy	3	1	0	2	6-10	3
4	Finlandia	3	1	0	2	4-5	3

]]> http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/11/14/eht-rosjanie-wygrali-karjala-cup/feed/ 0 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/09/26/wracam-na-lod-rozmowa-z-przemyslawem-odrobnym/ http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/09/26/wracam-na-lod-rozmowa-z-przemyslawem-odrobnym/#comments Wed, 26 Sep 2007 20:13:58 +0000 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/09/26/wracam-na-lod-rozmowa-z-przemyslawem-odrobnym/ Read more]]> Sezon dla Przemysława Odrobnego jeszcze się na dobre nie rozpoczął a już, bramkarz gdańskiego Stoczniowca, był zmuszony pauzować. W pewnym momencie pojawiły się nawet obawy, że stan jego zdrowia może przeszkodzić mu w dalszej karierze.

- Ostatnio głośno było o Pana problemach zdrowotnych.

- Już przed pierwszą kolejką ligową zgłosiłem trenerowi, że źle się czuję i usiadłem na ławce rezerwowych. Nie wiedziałem co się ze mną dzieje, bo miałem wysokie ciśnienie oraz zawroty głowy. Trafiłem do szpitala, gdzie poddałem się badaniom krwi, EKG i tym podobnym. Okazało się, że źródłem moich problemów było przedawkowanie leków przeciwbólowych. Nie zostałem już z drużyną tylko pojechałem do Gdańska.

- Przedawkowanie ?

- Bramkarz w hokeju na lodzie zmaga się z wieloma kontuzjami. Najbardziej narażone są stawy, pachwiny i kolana. Żeby doprowadzić się do pełnej dyspozycji musiałem zażywać tabletki przeciwbólowe. Sezon rozpoczął się dla mnie znakomicie, bo w meczach reprezentacji Polski z Francuzami spisałem się całkiem nieźle, wprawdzie już wtedy grałem na tabletkach. Teraz jest ze mną wszystko w porządku. Miałem dziewięć dni przerwy a w poniedziałek rozpocząłem treningi i zagrałem już z Bytomiem.

- Styl bronienia jaki Pan preferuje jest dosyć kontuzjogenny.

- Od początku wzorowałem się na bramkarzach, którzy bronili „motylem” i szczerze mówiąc do dzisiaj zdaje to egzamin. Faktycznie mocno obciążone są kolana od ciągłego padania parkanami na lód, a także pachwiny od szpagatów. Niemniej jednak skuteczność tego stylu jest bardzo duża.

- Wygląda na to, że trenerzy w PLH wreszcie poszli po rozum do głowy i zaczynają rozkładać obciążenia sezonu na dwóch bramkarzy.

- Rzeczywiście wcześniej było z tym różnie. Mi w zeszłym sezonie rozpadła się łąkotka i mogłem tylko oglądać mecze play-off, zamiast w nich uczestniczyć.

- Miał Pan godnego zastępcę. Zresztą w tych pierwszych kolejkach Soliński prezentował się również bardzo dobrze. Mocno ze sobą rywalizujecie ?

- Ja na każdym treningu pracuję na sto procent i nie oglądam się za siebie, bez względu na to kto za mną stoi. Poza tym jest to ostatni rok mojego kontraktu, więc chciałbym się pokazać z jak najlepszej strony.

- Jest Pan gotowy na Toruń ?

- Jak najbardziej. Liczę, że trener na mnie postawi, bo jestem w pełni przygotowany. Mecze z TKH mają swoją własną historię. Nie ma w nich mowy o odpuszczaniu nawet na chwilę, obfitują w bardziej ostre zagrania.

]]> http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/09/26/wracam-na-lod-rozmowa-z-przemyslawem-odrobnym/feed/ 0 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/31/jak-nowicjusze/ http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/31/jak-nowicjusze/#comments Fri, 31 Aug 2007 15:55:25 +0000 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/31/jak-nowicjusze/ Read more]]> Reprezentacja Polski zremisowała w towarzyskim meczu z Francuzami, chociaż w trzeciej tercji wyszła już na trzybramkowe prowadzenie. Zwycięstwo wymknęło się biało-czerwonym w ostatnich minutach.

Polska – Francja 4:4 (1:0, 0:1, 3:3)

1:0 – Michał Piotrowski – Daniel Galant (5′) ; 5/3
1:1 – Sacha Treille (30′)
2:1 – Adam Bagiński – Damian Słaboń (46′)
3:1 – Grzegorz Pasiut (47′)
4:1 – Patryk Wajda (52′)
4:2 – Laurent Gras (58′)
4:3 – Jonathan Zwickel (59′) ; 4/5
4:4 – Damien Fleury (60′) ; 4/5

Strzały: 29 – 29

Polska: Radziszewski – Rompkowski, Labryga, L. Laszkiewicz, Słaboń, Bagiński – D. Galant, P. Noworyta, M. Piotrowski, Pasiut, Drzewiecki – Mejka, Dutka, Jankowski, S. Kowalówka, Woźnica – Koseda, Dąbkowski, Urbanowicz, S. Biela, Dołęga oraz Wajda

I trener: Rudolf Roháček; II trener: Henryk Zabrocki

Francja: Ferhi – Amar, Bachet, Lussier, Gras, Coqueux – Quessandier, Trabichet, T. Da Costa, Papa, Hecquefeuille – Mille, Pousset, S. Treille, Zwikel, Tardif oraz Roussel, Antonoff, Masson, Fleury

I trener: Dave Henderson; II trener: Pierre Pousse

Na trzy minuty przed końcem spotkania Polacy prowadzili 4:1 i nic nie wskazywało na to, że rewanż na Trójkolorowych za przegraną podczas MŚ w Chinach trzeba będzie odłożyć na później.

Francuzi nie przebierali w środkach

- Nasi rywale byli trochę zaskoczeni, bo stosowaliśmy forchecking i nie mieli szansy na swobodne wyprowadzenie krążka ze swojej tercji - mówi Henryk Zabrocki, drugi trener reprezentacji. – Ich odpowiedzią była ostrzejsza gra, na pograniczu faulu. W związku z tym dochodziło do spięć pomiędzy zawodnikami. Karę meczu otrzymał Leszek Laszkiewicz, który był kilkakrotnie prowokowany przez Francuzów, aż w końcu wdał się w bójkę z Olivierem Coqueux.

Efektem ostrej gry była również kontuzja Rafała Dutki. – Jestem już w Nowym Targu, bo nie chciałem ryzykować poważniejszego urazu skoro za tydzień startuje liga – przyznaje obrońca Podhala. – Wszystko przez moją nieuwagę, bo w momencie podania krążka nie zauważyłem nadjeżdżającego przeciwnika, który następnie rzucił mnie na bandę. Potem jeszcze dwukrotnie poprawił. Ucierpiały moje żebra, ale na szczęście są tylko stłuczone.

Skuteczne kontry

W pięćdziesiątej ósmej minucie podopieczni Dave’a Hendersona strzelili drugiego gola. Nie minęła minuta a na tablicy wyników było już tylko 4:3 dla gospodarzy za sprawą Jonathana Zwikela. Chwilę później do wyrównania doprowadził Damien Fleury. – Myśleliśmy, że wygraliśmy już ten pojedynek – nie ukrywa Zabrocki. - W końcówce do naszego zespołu wkradła się spora nerwowość a Francuzi to bezlitośnie wykorzystali. Ostatnie dwa gole straciliśmy grając w przewadze.

- Rywale nas dwukrotnie skontrowali i zrobiło się gorąco – mówi zawodnik TKH Bartosz Dąbkowski, który występował w czwartej parze obrońców z Piotrem Kosedą. Obaj byli na lodzie przy jednej straconej bramce.

Jak nowicjusze

Zawiedziony rozwojem wypadków był Jarosław Dołęga. – Miałem jedną świetną okazję, żeby wpisać się na listę strzelców po trójkowej akcji z Damianem Słaboniem i Adamem Bagińskim – mówi 25-letni napastnik. – Po podaniu od tego ostatniego miałem wolne pół bramki, ale przestrzeliłem. Najgorsze jest jednak to, że przez pięćdziesiąt pięć minut graliśmy przyzwoicie i Francuzi niewiele mogli na to poradzić a w końcowych fragmentach wszystko pogrzebaliśmy zachowując się tak, jakbyśmy po raz pierwszy w życiu byli na lodzie.

]]> http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/31/jak-nowicjusze/feed/ 0 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/30/od-przedszkola-dotkh-rozmowa-z-grzegorzem-chruscinskim-trenerem-koordynatorem-mks-sokoly/ http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/30/od-przedszkola-dotkh-rozmowa-z-grzegorzem-chruscinskim-trenerem-koordynatorem-mks-sokoly/#comments Thu, 30 Aug 2007 19:27:08 +0000 pawelkumiszcze http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/30/od-przedszkola-dotkh-rozmowa-z-grzegorzem-chruscinskim-trenerem-koordynatorem-mks-sokoly/ Read more]]>

– Przez ostatnie kilka lat pracował Pan z dziećmi w Janowie, zaczynając praktycznie od podstaw. Podobna sytuacja będzie teraz w Toruniu.

– W Janowie poproszono mnie, żebym odbudował sekcję hokeja w grupach młodzieżowych. Podjąłem się tego zadania w oparciu o swój program autorski 0-3. Rozpoczęliśmy szkolenie dzieci już na poziomie przedszkola. Raz w tygodniu przyprowadzał je wychowawca, bądź były dowożone na lodowisko. Zakupiliśmy dla nich osiemdziesiąt par łyżew i kaski. Po pierwszym roku zebraliśmy z tych przedszkoli dwie grupy, tworząc dwie pierwsze klasy w szkołach podstawowych z nami współpracujących. Wówczas dzieci dojeżdżały już dwa razy w tygodniu na lodowisko pod opieką wychowawcy, na trzeci doprowadzali je rodzice. System się sprawdził. W ciągu trzech lat wygraliśmy wszystkie turnieje mini-hokeja w grupie jedenastolatków.

– Do tej pory szkolenie w grupach młodzieżowych przebiegało bardzo chaotycznie.

– Dlatego zaczynam od podstaw. Będę starał się objechać okoliczne przedszkola i wejść w porozumienie z łyżwiarzami figurowymi. Od września rusza program nauki jazdy na łyżwach, więc możemy z nimi współpracować. Rozpoczęcie tego programu wspólnie nie będzie ingerowało w żadną z tych dyscyplin i przyniesie obopólną korzyść. Zamierzam w porozumieniu z koordynatorami z Gdańska, Warszawy i Łodzi powołać ligę mini-hokeja, której rozgrywki będę polegały na organizowaniu turniejów na poszczególnych lodowiskach. W planach jest też stworzenie wypożyczalni łyżew, bo żaden rodzic nie zaryzykuje kupienia dziecku sprzętu za 200 zł, ponieważ za rok, dwa może ono zrezygnować. Chcę także, żeby jednocześnie na lodzie było minimum dwóch trenerów, bo nie wyobrażam sobie grupy trzydziestu dzieci ćwiczącej z jednym opiekunem. W Czechach robi się kursy instruktorskie dla rodziców, trwające dwa dni. Po nich taka osoba nabywa uprawnienia instruktora trzeciej klasy. Nawet jak ledwo jeździ na łyżwach to ustawia tę grupę i wypuszcza ją na lód.

– Czego będzie Pan wymagał od trenerów ?

- Na pewno będę miał spotkania z poszczególnymi szkoleniowcami, na których wyjaśnimy sobie kilka spraw. Kadra trenerska na pewno będzie się rozrastać. Chcę, żeby trener był przywiązany do zawodnika. Jak jego podopieczni dojdą do wieku seniora to zaczyna znowu pracę z najmłodszymi, żeby nie było potem wymówek, że dostał słabych zawodników i niewiele może z nimi zrobić. Także to jakich graczy sobie wyszkolą będzie rzutowało na ich dalszą pracę w klubie. Poza tym co dwa tygodnie będziemy się spotykać i omawiać mecze w poszczególnych kategoriach wiekowych. Nieodzowne jest też uczestnictwo w szkoleniach. Jak ktoś nie dostosuje się do profesjonalnego modelu pracy jaki chcemy wprowadzić to będziemy musieli się z nim pożegnać.

]]> http://pawelkumiszcze.wordpress.com/2007/08/30/od-przedszkola-dotkh-rozmowa-z-grzegorzem-chruscinskim-trenerem-koordynatorem-mks-sokoly/feed/ 0 pawelkumiszcze